گهگاهى كه دست به قلم مى‏شوم احساس مى‏كنم كه واژه‏ها

 بوى شعر مى‏دهند.

 مى‏گويى كه: لبخند تو را در باران مى‏خواهم 

 مگر نمى‏دانى

 اين شاگرد تنبل، گريان پاى همين تخته است!

      باور كن! 

 من درس لبخند را از ياد برده‏ام!

تا تو پيش درآمد باران را ديكته مى‏كنى 

من از هجىِ باران، دريا را مى‏سازم، طوفانى و آرام.

نمره كه مى‏دهى؛

   صفر همان صفرِ ديروز است

         همان گردى زير علامت تعجب!

 جريمه‏ام مى‏كنى:

 بايد صدبار بنويسى: باران

 قشنگ، پررنگ، آهسته. 

مى‏گويم:

             اجازه خانم!

             من كه باران را درست نوشته‏ام،

            صدايش را هم نمى‏شنويد؟ من كه خود ابرم!

تو عاشق بارانى و نمى‏دانى كه ابر مادر باران است

در ريزش باران و غرش هق‏هق تو ابر را نمى‏بينى و به ناودان و چتر دلخوشى،

به چتر كه نگذاردت تا كه باران خيس ات كند،

آغشته‏ات كند نگذاردت كه بياميزى با باران،با ابر، با اين قطره گرم،

مگر باران از قطره‏هاى اشك نيست؟

من كه خودم انشاى بارانم!

اصلاً شما!

   خودتان!

اصلاً خودتان هيچ بلد هستيد كه چگونه باران را مى‏نويسند؟

 تو مى‏خنديدى ... هى بخند!

و من هاج و واجِ تعجبم! علامت تعجب، تعجب.

شرط مى‏بندم خود اين واژه،

تعجب از سرورويش مى‏بارد

كه چرا من هميشه متعجبم!( در فكر اين هستى كه چه نمره‏اى بايد داد؟)

دوباره مى‏پرسم:

       آيا نمى‏شود كه از اين به بعد، لبخند را ديكته كنيد؟

و تو مى‏مانى، سكوت مى‏كنى و تفكر،

نه! اول باران،

بعد لبخند!

تو باران را ياد نگرفته‏اى.

مى‏گويم:

اجازه خانم! به خدا من ياد گرفته‏ام

شما مرا جريمه مى‏كنيد در حالى‏كه اقيانوس خواب مرا مى‏بيند.

و من مى‏نويسم جريمه‏ام را هزاربار،

به حالت شرجى،

         باران، باران، باران، باران باران، باران، باران